Gerard Verdijk (Boxmeer, 1 de septiembre de 1934 - Den Haag, 13 de febrero de 2005) fue un vooraanstaande Nederlandse kunstenaar.
In de jaren vijftig zette Verdijk zijn eerste stappen in de world van de schilderkunst. Es un artista formado en la Vrije Academie de Ámsterdam y colaborando con el Nationaal Hoger Instituut voor Schone Kunsten de Amberes. En 1956, su hijo de grens se instaló en París, donde conoció a Conrad Kickert mientras hablaba en la Academia de la Grande Chaumière.
En 1959, el bundelde Gerard Verdijk zijn krachten conoció a vier andere jonge kunstenaars en richtte de kunstenaarsgroep Atol op. El grupo Atol, desde 1962 actief bleef, fue una intrigante reacción en contra de Cobrabeweging y jugó un papel esencial en la oposición de la Escuela Nieuwe Haagsche. Bovendien sloot Verdijk zich later aan bij vooraanstaande kunstinstellingen zoals de Haagse Kunstkring y de Pulchri Studio.
De erkenning voor zijn indrukwekkende oeuvre kwam tot uiting in talrijke retrospectieve tentoonstellingen, zowel tijdens zijn leven als postuum. Zijn toewijding aan de kunst werd bekroond met de prestigieuze Jacob Marisprijs y de Jacob Hartogprijs, die hij gedurende zijn leven mocht ontvangen.
De Volkskrant beschreef de expositie in the Stedelijk Museum treffend als een weergave van de dialiek binnen de schilderkunst y de voortdurende twijfel over de aard van deze kunstvorm, wat de esencial van Verdijks werk belichtte.
Na het overlijden van Gerard Verdijk schreef zijn echtgenote, Josephine Sloet, una monografía sobre zijn leven en work. Esta monografía está inspirada en el libro de Diane Arbus, una fotografía beroemde, y fue una obra de arte de un hombre desnudo.
